Πέμπτη, 7 Οκτωβρίου 2010

Η κοινωνία δημιουργεί τους ανάπηρους







Ενώ οι περισσότερες αδυναμίες προέρχονται από γεννήσεις και ατυχήματα, η εξουθενωτική επίπτωση στη ζωή του παθόντος προκαλείται συχνά όχι τόσο από την αδυναμία, όσο από τον τρόπο με τον οποίο οι άλλοι τον προσδιορίζουν ή του συμπεριφέρονται.

Φυλακίζουμε εκατοντάδες ανθρώπους με ειδικές ανάγκες σε ιδρύματα επιτήρησης. Ακόμη κι εκείνοι που είναι αρκετά τυχεροί για να παραμείνουν μέσα στα πλαίσια της κοινότητας, αντιμετωπίζουν διακρίσεις στις υπηρεσίες που τους προσφέρονται και τελικά οδηγούνται σε ένα περιβάλλον το οποίο τους στιγματίζει, όπως τα απομονωμένα εργαστήρια και τα ειδικά σχολεία.




Οι στερεότυπες αυτές, μέθοδοι αντιμετώπισης των ανθρώπων με αναπηρίες αντανακλούν την υπόθεση της κοινωνίας, πως οι άνθρωποι με αδυναμίες δεν έχουν ούτε το ενδιαφέρον ούτε την ικανότητα αλληλεπίδρασης με το υπόλοιπο κοινωνικό σώμα.


Κάποιος που γεννιέται στην κοινωνία μας με μία σωματική ή διανοητική δυσλειτουργία δεν είναι ακόμη ανάπηρος αλλά μόνο δυσλειτουργικός.
Στο βαθμό όμως που η σωματική ή νοητική του αδυναμία τον εμποδίζουν στην επικοινωνία ή στις κοινωνικές σχέσεις τότε γίνεται αναπηρία.




1 σχόλιο:

  1. Έχεις πολύ δίκιο. Η κοινωνία έχει αφεθεί στα στερεότυπα της και έχει ξεχάσει τις έννοιες, υπομονή, αγάπη, κατανόηση. Και αυτό επεκτείνεται και σε ανθρώπους που δεν έχουν ιδιαίτερες ικανότητες. Όλοι οι άνθρωποι είναι ξεχωριστοί.

    Μου έχει τύχει να δω ζωγραφιές από άτομα με ιδιαίτερες ικανότητες και ένιωσα δέος μπροστά τους. Ήταν τόσο ωραίες, τόσο τέλειες που αναρωτιέσαι πως μπορεί να τις έφτιαξε ανθρώπινο χέρι.

    Και η αναπηρία μέσα στη ζωή είναι ακόμα και στην πιο βαριά μορφή της. Το γεγονός πως μπορεί να προέκυψε σε κάποιον εκ γενετής ή στην πορεία της ζωής του, δεν του αφαιρεί τη βασική του ιδιότητα αυτή του ανθρώπου και αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε ποτέ και πρέπει να τον αντιμετωπίζουμε πρωτίστως ως τέτοιον.

    ΑπάντησηΔιαγραφή