Παρασκευή, 24 Δεκεμβρίου 2010

Οι ελληνίδες ημέρες










Οι ονομασίες των ημερών από τους Έλληνες της κλασικής εποχής για πλήρη μήνα είχαν ως εξής:

1η Πλήρης ισταμένου
2α Δευτέρα ισταμένου
3η Τρίτη ισταμένου
.
.
.
11η Πρώτη μεσούντος
12η Δευτέρα μεσούντος
13η Τρίτη μεσούντος
.
.
.
21η Δεκάτη φθίνοντος
22α Ενάτη φθίνοντος
23η όγδοη φθίνοντος
.
.

.
30η Ένη και νέα








Οι πρώτοι χριστιανοί θεωρούσαν όλο το χρόνο αγιασμένο σε μία γιορτή, στη δόξα του Θεού.
Στην αρχή ορίσθηκαν ημέρες για να φέρουν στη μνήμη γεγονότα από τη ζωή του Χριστού, τα Θεοφάνεια, τα Χριστούγεννα, η Πεντηκοστή, η Ανάληψη, η εβδομαδιαία γιορτή της Κυριακής, όπως η Ανάσταση, που αντικατέστησε την ιουδαϊκή του Σαββάτου, η ετήσια της Λαμπρής, που αντικατέστησε το νομικό εβραϊκό Πάσχα κλπ.
Σε αυτές προστέθηκαν και οι θεομητορικές γιορτές της Παναγίας και των αγίων μαρτύρων, πατέρων, ιεραρχών, κλπ πού ονομάστηκαν δεσποτικές.


Ο Μέγας Κωνσταντίνος καθόρισε την αργία στις γιορτές. Με την καθιέρωση του χριστιανισμού εορτολογίου κάθε ημέρα είναι αφιερωμένη και σε ένα άγιο.
Ο ετήσιος κύκλος των εκκλησιαστικών γιορτών κάθε Εκκλησίας, υπάρχει σε βυζαντινό, κωνσταντινοπολίτικο, ρωμαϊκό, ιεροσολυμιτικό, κοπτικό, αρμένικο κ.α.

Αρχή και βάση του χριστιανικού εορτολογίου αποτέλεσε η γιορτή της Λαμπρής. Το ζήτημα έλυσε οριστικά η Α' Οικουμενική Σύνοδος (325)



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου