Παρασκευή, 31 Δεκεμβρίου 2010

Έθιμα της Πρωτοχρονιάς







Την Πρωτοχρονιά σπάνε ρόδι και αφήνουν τα σπόρια του να χυθούν στο πάτωμα για αφθονία.
Άλλοι κρεμάνε μία αγριοκρεμμύδα στην πόρτα τους, συμβολίζοντας την αθανασία, γιατί βλασταίνει και μέσα στην καρδιά του χειμώνα.
Κατά την παράδοση ο Μέγας Αλέξαντρος έριξε πίσω του το αθάνατο νερό, που πήγε κι έπεσε πάνω σε μία αγριοκρεμμυδιά, που από τότε την έκανε αθάνατη.


Επίσης, γνωστό και ευρύτερα διαδεδομένο είναι το έθιμο του ποδαρικού. Τα φύλλα και τα κλαδιά του στολισμένου δέντρου τα ρίχνουν στη φωτιά του τζακιού. Ο κρότος τους συμβολίζει την υγεία των ενοίκων του σπιτιού. Όσο πιο πολύς, τόσο πιο καλά. Όσο πιο πολύ σκάνε τα ξύλα, τόσο σκάνε τα κακά μάτια που εποφθαλμιούν τους ενοίκους.


Φτιάχνουν γλυκά όπως τα μελομακάρονα και κουραμπιέδες, γιατί πρακτικά ήταν τα μόνα που μπορούσαν να φτιάξουν τον παλιό καιρό όλοι οι άνθρωποι, αφού η ζάχαρη ήταν είδος πολυτελείας και είχαν μόνο πετιμέζι και αλεύρι.


Πρόκειται για τα λεγόμενα διαβατήρια έθιμα, ποδαρικό, πρόκληση της τύχης, ευχές, κέρματα στη βασιλόπιτα κα.
Οι Ρωμαίοι εκλέγανε τους υπάτους τους και ο λαός συνήθιζε να κάμει δώρα στους άρχοντες.


 Στην Αγγλία έως το 1800, έπαιζαν τον Δράκοντα. Σε ένα δοχείο με κονιάκ έριχναν σταφίδες και του έβαζαν φωτιά. Μετά ο καθένας προσπαθούσε να αρπάξει όσο πιο πολλές σταφίδες μπορούσε, χωρίς βέβαια να κινδυνεύσει να πάθει εγκαύματα. 
Γι 'αυτό έπρεπε ταχύτατα να τη βάλει στο στόμα του και να σφραγίσει κιόλας για να σβήσει τη φλόγα.

Την Πρωτοχρονιά οι Εβραίοι δεν τη γιόρταζαν ως χαρούμενη ημέρα, αλλά ως μελαγχολική, γιατί δεν τη βλέπουν σαν την ημέρα που φέρνουν ένα νέο έτος, αλλά σαν την ημέρα πού μας αφαίρεσε ανεπιστρεπτί ένα έτος από τη ζωή μας.
Πρόκειται για το γνωστό ψυχολογικό δίλημμα του μπουκαλιού, που είναι μισοάδειο ή μισογεμάτο.


Οι Θιβετιανοί μοναχοί φτιάχνουν γλυπτά από βούτυρο του γιάκ, στα οποία δίνουν τη μορφή προσφιλών προσώπων ή αντικειμένων. Πάνω σε αυτά βάζουν κεριά επίσης από βούτυρο και το όλο πρωτοχρονιάτικο δημιούργημα παίρνει μία ιδιαίτερη φωτεινότητα.


Την 1η Ιανουαρίου, υπήρχε η περσική γιορτή των Καλάνδων, κατά την οποία συνήθιζαν την ανταλλαγή δώρων, τις μεταμφιέσεις και τις περιπλανήσεις των παιδιών στους δρόμους, να τραγουδούν ευχετήρια τραγούδια , τα κάλανδα.


Η γιορτή αυτή υιοθετήθηκε από την Χριστιανική Εκκλησία, όταν πια είδε ότι δεν μπόρεσε να περάσει ως πρώτη ημέρα του έτους την 25η Δεκεμβρίου.


Γεώργιος Λεκάκης, Τάματα και Αναθήματα



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου