Παρασκευή, 24 Δεκεμβρίου 2010

Η ιστορία του Χριστουγεννιάτικου δέντρου









Αρχαίο ελληνικό έθιμο της διονυσιακής λατρείας, παράδειγμα ενός τέτοιου δέντρου το ιερό δέντρο των Μινωιτών και η ειρεσιώνη, ένα κλαδί αειθαλούς δέντρου, όπως το πουρνάρι ή την ελιά, που οι αρχαίοι στόλιζαν με φρούτα εποχής και κυρίως με καρύδια, μπάλες και κορδέλες και ήταν το σύμβολο της ωραίας ζωής που θάλλει. 

Από αυτό το στολισμένο δέντρο οι ένοικοι του σπιτιού έπαιρναν τη ζωτικότητα και τη δροσιά του.
Ιερά δέντρα υπήρχαν παντού στην Ελλάδα, όπως στην ιερά φηγό της Δωδώνης, τη δάφνη του Απόλλωνος στους Δελφούς, την αγριελιά του Ηρακλέους στην Ηλεία. τα μήλα των Εσπερίδων.


Ο Πλάτων περιγράφει τον άνθρωπο σαν δένδρο με ρίζες στον ουρανό και τα κλαδιά απλωμένα στη γη.


 Οι Βουδιστές είχαν παρόμοια δέντρα στις γιορτές των νεκρών, οι Λάπωνες επίσης πρόσφεραν θυσία στο θεό της βλάστησης , πράσινα στεφάνια κρεμάγανε και οι Ρωμαίοι έξω από τα σπίτια τους, συνήθεια η οποία πέρασε και στο Βυζάντιο.
Οι Τεύτονες είχαν το έλατο του Βόντεν, συμβολίζοντας τον Ήλιο και τη Σελήνη.


Η Χριστιανική παράδοση τοποθετεί στο μέσο του παραδείσου το Δέντρο της Ζωής και το Δέντρο της Γνώσης του καλού και του κακού, από το οποίο προκύπτουν τα θαυματουργά φυτά που ανασταίνουν νεκρούς και θεραπεύουν αρρώστους.


 Οι Ισλαμιστές μιλούν για το Δέντρο της ευτυχίας, οι ρίζες του είναι στον τελευταίο, τον ύψιστο ουρανό, ενώ τα κλαδιά του απλώνονται σε όλη τη γη.


Στα σύγχρονα χρόνια το βρίσκουμε ως έθιμο να ξεκινάει γύρω στο 1600 από τη Γερμανία και, τους ξυλοκόπους που τιμούσαν το έλατο, ιερό δέντρο της θεάς Χέρτα.
Γερμανικός μύθος του Μεσαίωνα μιλά για ένα δέντρο με ρίζες στην Κόλαση και κορυφή στο θρόνο του Θεού, τα κλαδιά του οποίου περιβάλλουν όλο τον κόσμο.
Ξεκινούν να το στολίζουν από τη γιορτή του Αγίου Νικολάου. Μετά το βλέπουμε να περνάει στην Αυστροουγγαρία, το Παρίσι με τη Δούκισσα Αυρήλια, τις Βρυξέλλες με τον Λεοπόλδο Α΄, την Αγγλία με τον Αλβέρτο.


Στην Ελλάδα έρχεται με τον Όθωνα και την Αμαλία, το 1833, που το στόλισαν στα ανάκτορα.
Ο φιλικός Παπαρρηγόπουλος, που είχε ζήσει στη Μόσχα, στολίζει δέντρο στο αρχοντικό του στην Πλάκα.
Οι καλεσμένοι του στέκουν έκπληκτοι μπροστά στο νέο θέαμα των Χριστουγέννων, μεταξύ των οποίων και ο στρατηγός Μακρυγιάννης.
Ως διαδεδομένο λαϊκό έθιμο το βρίσκουμε στην Ελλάδα μόλις μετά το 1940.

Το δέντρο αυτό συμβολίζει τη Γέννηση και την Αναγέννηση, το σεβασμό στη ζωή, κάθε λυχνία του συμβολίζει και μία ψυχή.
Τα φωτάκια που αναβοσβήνουν μιλούν στο υποσυνείδητο μας για ένα άλλο φως που υπάρχει.
Τα όμορφα στολίδια στα κλαδιά του συμβολίζουν τα δώρα και το κάλλος του σύμπαντος.




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου