Κυριακή, 27 Μαρτίου 2011

Η Ελλάδα μέσα από τον παλιό κινηματογράφο









Πρόσωπα της προγενέστερης ελληνικής κινηματογραφικής οικογένειας έχουν καταλάβει ξεχωριστή θέση, με την αξία τους στις καρδιές όλων των σύγχρονων Ελλήνων.

Πόσοι από εμάς δεν έχουμε δει αναρίθμητες φορές τις αστείες ή συνάμα συγκινητικές ταινίες του κινηματογράφου, που χαρακτήρισε μία εποχή ως χρυσή με μία πληθώρα αξιόλογων συγγραφέων και σκηνοθετών όπως ο Κάρολος Κουν, ο Αλέκος Σακελλάριος, ο Γιάννης Δαλιανίδης, ο Βασίλης Γεωργιάδης, ο Ντίνος Δημόπουλος κ.α.



 Ποιές λέξεις μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να εκφράσουν το ταλέντο, το ήθος, την καλλιτεχνική αρτιότητα και τον ψυχικό πλούτο των Ελλήνων ηθοποιών αυτής της εποχής;


Τί κι αν πολλοί από αυτούς δεν είχαν τελειώσει καν τη δραματική σχολή; Η πηγαία εκφραστικότητα και το μεράκι για δημιουργία ξεχειλίζει, υπερνικώντας όλα τα εμπόδια.


Τί να πει κανείς για το φαινόμενο Αλίκη Βουγιουκλάκη την πιο δημοφιλή Ελληνίδα ηθοποιό ως τις ημέρες μας, τη μοναδική Τζένη Καρέζη, το σπινθηροβόλο βλέμμα του Ζήκου Κώστα Χατζηχρήστο, τον ακούραστο δικό μας άνθρωπο Θανάση Βέγγο, τον γοητευτικό Λαμπρούκο Λάμπρο Κωνσταντάρα, τον αιώνιο έφηβο Κώστα Βουτσά, τον γλυκό μας Νιόνιο Διονύση Παπαγιαννόπουλο, τον αξέχαστο Νίκο Ρίζο, την ευγενική φυσιογνωμία του Ντίνου Ηλιόπουλου, τη μαχητικότητα της Μελίνας Μερκούρη, την αξεπέραστη ομορφιά της Ζωής Λάσκαρη, τη λάμψη του Αλέκου Αλεξανδράκη, του Δημήτρη Παπαμιχαήλ, του Ανδρέα Μπάρκουλη και δεκάδων άλλων ηθοποιών;





 Τί να πει κανείς για τα ονόματα δημιουργών που με τη μουσική τους επένδυση ταξίδεψαν τα όνειρα, τους έρωτες, τις ελπίδες, την καθημερινότητα των Ελλήνων;
Μίκης Θεοδωράκης, Μάνος Χατζηδάκης, Σταύρος Ξαρχάκος, Γιάννης Μαρκόπουλος, Μίμης Πλέσσας, Μανώλης Χιώτης, Γιώργος Ζαμπέτας, Μάνος Λοΐζος, είναι εκείνοι που προκάλεσαν παγκόσμιο θαυμασμό και αναγνώριση της ελληνικής μουσικής παράδοσης, αναγκάζοντας εκατομμύρια κόσμο να σηκωθεί να χορέψει Συρτάκι θαυμάζοντας, τη ζωντάνια, τον αυθορμητισμό, του κεφάτου Έλληνα.

 Αναγνωρίζουμε και διδασκόμαστε κι εμείς οι νεότεροι μία Ελλάδα, μίας άλλης εποχής. Μία Ελλάδα, όχι πλούσια σε υλικά αγαθά αλλά αξίες και ιδανικά.
 Σκηνές πανέμορφων νεοκλασικών κτηρίων που δεν υπάρχουν πια, πάρκα που έχουν αντικατασταθεί από τη σύγχρονη λαίλαπα του μπετόν αιχμαλωτίζουν το μάτι, δημιουργώντας ένα κενό συναίσθημα και μία πικρία για τη σημερινή εποχή.
 Η ελληνική γλώσσα κι η σωστή διατύπωση της, ηχεί σαν θεϊκή μουσική και δε μπορεί παρά μονάχα θαυμασμό και περηφάνια να αισθανθείς για τη γλώσσα που έχουμε αποκτήσει ως κληροδότημα κι ως χρέος να διατηρήσουμε στις επόμενες γενιές.
 Αντί αυτού όμως η γλώσσα σήμερα μαστίζεται από την επικρατήσει σολοικισμών και βαρβαρισμών, αφήνοντας τη διαπίστωση μιας πικρής αλήθειας ότι η ελληνική γλώσσα χάνεται.

 Τί συσχετισμούς να κάνουμε με τη σύγχρονη εποχή βλέποντας τον τότε τρόπο ζωής, τη νοοτροπία, την ουσιαστική επικοινωνία, την αγνή φιλία, την έλλειψη καχυποψίας, την επαρκή και συνεχή αστυνόμευση, την προσήλωση σε ιδέες και ιδανικά που δεν υπάρχουν πια ;
 Η Ελλάδα σήμερα έχει διέλθει σε μία από τις δυσκολότερες περιόδους της ιστορίας της όμως μέσα από αυτή, διδασκόμαστε, πορευόμενοι στο μέλλον.
 Έχει ξαναπεράσει δυσχέρειες οικονομικές κι έχει υποδουλωθεί σε πολλούς κατακτητές, μέσα όμως από όλο αυτόν τον όλεθρο κατάφερε και στάθηκε όρθια, έτσι θα συμβεί και τώρα. 

Οι Μοίρες έδωσαν σε αυτή τη χώρα, ευχή και κατάρα μαζί. Η χώρα που γέννησε τον πολιτισμό κι άκμασε τις πανανθρώπινες αξίες θα γνωρίσει μοναδική δόξα και λαμπρότητα, αλλά συνάμα θα πορευόταν σε μια επικίνδυνη ανοπαία ατραπό κι ανάμεσα σε Συμπληγάδες Πέτρες.
 Πάντα όμως θα ξανάβρισκε το δρόμο της καθώς η χώρα αυτή, είναι φτιαγμένη από τη στόφα των νικητών.
 Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει γιατί είναι μία αξία, που είναι συνώνυμη με την αξία της ίδιας της ζωής. Δε χρειάζεται σύνορα ή στεγανά για να δηλώσεις την ελληνικότητα, αυτή βρίσκεται διατυπωμένη παντού.









Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου