Κυριακή, 4 Σεπτεμβρίου 2011

Όταν το άγχος κυριεύει





Ο θετικός ρόλος του άγχους είναι η ενεργοποίηση των βιοσωματικών δυνάμεων για την υπερνίκηση των εμποδίων και η πνευματική επαγρύπνηση για την αντιμετώπιση απροσδόκητων αλλαγών στο περιβάλλον.
Ωστόσο, αδιαμφισβήτητα το άγχος κάνει το άτομο να υποφέρει.
Ο ανθρώπινος οργανισμός θέτει σε λειτουργία έμμεσους μηχανισμούς άμυνας, ψυχολογικές στρατηγικές, προκειμένου να μειώσει το άγχος.
Χρησιμοποιεί μηχανισμούς απώθησης, ώστε να αποφύγει εμπειρίες που προκαλούν ενοχές, απογοήτευση αλλά εξελίσσεται σε σοβαρό πρόβλημα όταν χρησιμοποιούνται πολύ συχνά.
Το άτομο καταπνίγει τις επιυθμίες του και υιοθετεί στάσεις και μορφές συμπεριφοράς που είναι εντελώς αντίθετες με τις ασυνείδητες επιθυμίες του. (Μηχανισμός υπεραναπλήρωσης)
Παρατηρείται μεταβίβαση συναισθήματος ή εμπρόθετης ενέργειας από το πρόσωπο προς το οποίο αρχικά κατευθυνόταν, προς ένα άλλο ουδέτερο πρόσωπο ή αντικείμενο. (Μετατόπιση)
Το άτομο όχι μόνο αρνείται τη δυσάρεστη πραγματικότητα, αλλά και δημιουργεί το είδος φανταστικού κόσμου, όπου θα ήθελε να κατοικεί, προσπαθεί να δραπετεύσει από δυσάρεστες πραγματικότητες στο περιβάλλον ή να τις αντισταθμίσει. (Φαντασίωση)
Ο άνθρωπος αποφεύγει δυσάρεστα γεγονότα με το να αποφεύγει να τα αντιμετωπίσει. (Φυγή)
Κύριο κίνητρο των πράξεων είναι η επιθυμία για αναγνώριση και επιβολή. Αφορά σε τρόπους άμυνας κατά των συναισθημάτων μειονεξίας και ανεπάρκειας που πηγάζουν από πραγματικά ή φανταστικά ελαττώματα ή αδυναμίες του ατόμου. (Αντιστάθμιση)
Η τεχνική της εκλογίκευσης, βοηθά να δικαιολογήσουμε τις αποτυχίες και να αποδεχόμαστε τις απογοητεύσεις από τις πραγματικές και ουσιαστικές απογοητεύσεις. Είναι αυτό που λέμε, "κάθε εμπόδιο για καλό".
Η στρατηγική της εξιλέωσης έχει στόχο, να εξαλείψει κάποια απαράδεκτη σκέψη, επιθυμία ή πράξη μας. Η αίτηση συγγνώμης, η δήλωση μετάνοιας και η μεταμέλεια είναι μορφές εξιλέωσης.
Η παλινδρόμηση αποτελεί μορφή υπαναχώρησης, που συμβαίνει ως αντίδραση σε σοβαρές απογοητεύσεις - ματαιώσεις. Συνεπάγεται επιστροφή σε προηγούμενο και λιγότερο ώριμο στάδιο προσαρμογής και ανάπτυξης.
Το άτομο μειώνει τις ενορμήσεις του, τις τάσεις για εκπλήρωση των αναγκών και το άγχος του με το να υιοθετεί την αδράνεια, την παθητικότητα. Παραμένει συναισθηματικά αμέτοχο και απόμακρο. Βιώνει συναισθηματική απομόνωση, απόσυρση και απομάκρυνση.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου