Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2011

Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με αναπηρία. Οι νικητές της ζωής.








Ο όρος υγεία είναι συνυφασμένος με την άρτια σωματική, πνευματική και ψυχική κατάσταση, με τη συνύπαρξη και συσχέτιση των οποίων εξασφαλίζεται η φυσιολογική λειτουργία του ανθρώπινου οργανισμού μέσα στο περιβάλλον το οποίο ζει.
Αποτελεί προϋπόθεση του «ευ ζην» και αναφαίρετο δικαίωμα, κάθε παρέκκλιση από την υγεία αποτελεί μία αναπηρία.
Όταν θέλουμε όμως να ορίσουμε τί είναι η αναπηρία, διαπιστώνουμε από την καθημερινή πραγματικότητα ότι δεν είναι εύκολο, επειδή κάτω από την έννοια αναπηρία ο καθένας καταλαβαίνει κάτι εντελώς το διαφορετικό.
Ο παιδαγωγός έχει έναν ορισμό για την αναπηρία διαφορετικό από αυτόν που υϊοθετεί ένας γιατρός και ο γιατρός διαφορετικό από αυτόν του ψυχολόγου ή του κοινωνιολόγου.




Σε όλες τις εποχές και σε όλους τους πολιτισμούς οι άρρωστοι ή οι ανάπηροι αντιμετωπίζονται ως άτομα που ξεφεύγουν από την ανθρώπινη φύση, ως άτομα που ευθύνονται για την κατάσταση τους, είτε τους αποδίδονται μαγικές ή δαιμονικές δυνάμεις που προκαλούν το φόβο.
Στα κείμενα και τις δοξασίες των Εβραίων, το ανάπηρο άτομο αντιμετωπίζεται ως άτομο που φέρνει ευθύνη για την κατάσταση του. Αρρώστια και φυσική ανωμαλία είναι ποινές Του Θεού για αμαρτίες του παρελθόντος.
Στα αρχαία ελληνικά κείμενα, αρρώστια και φυσική αναπηρία σημαίνουν κοινωνική αχρηστία. Φέρνουμε στο νου μας, την ιστορία της Αντιγόνης, η οποία προειδοποιείται ότι θα εξοριστεί μαζί με τον τυφλό Οιδίποδα, γιατί η επαφή και η συντροφιά με έναν τυφλό, φέρνουν ντροπή.
Στον Χριστιανισμό, αρρώστια και πάθηση είναι θεάρεστα και οδηγούν στον εξαγνισμό. Ο Χριστός κάνει μία ριζική για την εποχή του διαφοροποίηση, απενοχοποιώντας πλήρως τις ανθρώπινες μειονεξίες.
Κατά τη Μεσαιωνική εποχή, οι ανάπηροι χρησιμοποιούνταν σε γιορτές και πανηγύρια ως αξιοπερίεργα πλάσματα.








Υπάρχουν πολλοί λόγοι για να δούμε την αναπηρία ως ένα ενιαίο και κοινό αντικείμενο, ακόμη κι όταν τη βλέπουμε μόνο επιφανειακά.
Συνιστά μία κοινωνική πραγματικότητα, όπου διαφορετικά άτομα, με εντελώς διαφορετικά βιώματα αλληλεπίδρασης και με εντελώς διαφορετικές κατευθυντήριες θέσεις στην εξέλιξη τους, κατατάχθηκαν στην κατηγορία των αναπήρων.
Άλλοτε ορίζεται ως μειονέκτημα, άλλοτε ως ανικανότητα, άλλοτε ως ελάττωμα. Με όλους αυτούς τους όρους, γίνεται φανερή η πολυπλοκότητα, η αοριστία, η γενικότητα και οι δυσκολίες, που υπάρχουν στη διατύπωση ενός θεμελιώδους κανόνα, γύρω από την αναπηρία.
Όλοι οι παραπάνω ορισμοί, δε συνεισφέρουν στην αποσαφήνιση του όρου, αντίθετα δημιουργούν ή ενισχύουν το έδαφος για την ανάδυση κοινωνικών αναπαραστάσεων και ωραιοποιημένων παραγώγων.







Η 3η Δεκεμβρίου έχει καθοριστεί ως Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία.
Η κοινωνική πρόνοια και οι θεσμοί, στη σύγχρονη μορφή τους βοηθούν τα άτομα με αναπηρία να εκπαιδευτούν για να αποκτήσουν τις μέγιστες δυνατές ικανότητες και επιδεξιότητες για αυτοεξυπηρέτηση και ετεροεξυπηρέτηση, να αναπτύξουν κοινωνικά συναισθήματα, αποβάλλοντας τη συστολή για κοινωνικές συναναστροφές, να εξελίξουν όλες τις πνευματικές τους ικανότητες στο μέγιστο βαθμό ώστε να ενταχθούν ομαλά στο κοινωνικό σύνολο ως αναπόσπαστα μέλη.



Ας προωθήσουμε τη νοοτροπία της μη διάκρισης, για την ευαισθητοποίηση και την κατανόηση της ανθρώπινης ποικιλομορφίας, καθώς για την καταπολέμηση των ανισοτήτων, τη διασφάλιση της ισότητας ευκαιριών και την επίτευξη της κοινωνικής και οικονομικής συνοχής, είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι.


1 σχόλιο:

  1. Πολύ ενδιαφέρουσες οι πληροφορίες ειδικά για την αντιμετώπισή τους σε αλλοτινές εποχές.

    ΑπάντησηΔιαγραφή