Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2012

Fetih, 1453 πράσινα άλογα σωβινιστών








Η Ελλάδα έχει αποτελέσει πολλάκις πηγή έμπνευσης και δημιουργίας με την ιστορία και τον πολιτισμό της, σε δεκάδες Χολιγουντιανές ταινίες που αναφέρονται στη μυθολογία και τον ηρωισμό αρχαίων και νεώτερων Ελλήνων.
 Ποτέ δεν έχουμε δει όμως τη Μέκκα του θεάματος να συνταιριάζει την Τουρκία, σε ανάλογες παραγωγές.
 Έτσι οι φίλοι και μόλις ελάχιστων αιώνων γείτονες Τούρκοι, ετοίμασαν ταινία δικής τους παραγωγής με θέμα την Άλωση της Πόλης, προϋπολογισμού 17 εκ δολαρίων, η οποία ετοιμάζεται να βγει στις αίθουσες πολλών χωρών τον επόμενο μήνα.

 Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι πράγματι, κατέβαλλαν μεγάλη προσπάθεια και κυρίως φαντασία, παρουσιάζοντας ένα ιστορικό γεγονός κατά το δοκούν.
Εκθειάζοντας δηλαδή την Οθωμανική υπεροχή και ανωτερότητα ενώ στην πλοκή του έργου οι έμφοβοι Έλληνες υπερασπιστές της Πόλης, δίνουν ρεσιτάλ ανανδρίας και φαυλότητας.
 Δεν ξέρουμε αν καταφέρει να κερδίσει όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας στην επόμενη απονομή, των ανάλογων βραβείων.
 Με βεβαιότητα όμως, κερδίζει το χρυσό αγαλματίδιο της υποκρισίας και της προπαγάνδας. Βέβαια υπάρχει πάντα και η ελπίδα των χρυσών βατόμουρων!

 Ίσως θα έπρεπε να ξαναθυμηθούν το άρθρο του Τούρκου αρθρογράφου Ενγκίν Αρντίτς, που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Sabah» και αναφέρεται στην Άλωση της Πόλης και στους σχετικούς εορτασμούς που επαναλαμβάνονται κάθε χρόνο στην επέτειο της πτώσης.

 «..Τούρκοι συμπατριώτες μου, σταματήστε πια τις φανφάρες και τις γιορτές για την Άλωση. Είναι πολλή η βία που εμπνεύσαμε στην Ανατολή με τις ανάλογες εκδηλώσεις.
 ΑΝ οργανωνόταν στην Αθήνα ένα συνέδριο με θέμα «θα πάρουμε πίσω την Πόλη».
 ΑΝ έφτιαχναν μια μακέτα με τα τείχη της Πόλης και τους στρατιώτες με τις πανοπλίες τους να επιτίθενται, όπως κάνουμε εμείς κάθε χρόνο.
 ΑΝ ένας τύπος ντυμένος όπως ο περίφημος Έλληνας νικηφόρος και σχεδόν μυθικός Διγενής Ακρίτας, έπιανε τον δικό μας Ulubatli Hasan και τον γκρέμιζε χάμο.
 ΑΝ αίφνης έμπαινε στην Πόλη πάνω σε ένα λευκό άλογο κάποιος, ντυμένος αυτοκράτορας Κωνσταντίνος, που θα είχε δίπλα του δήθεν τον Λουκά Νοταρά και τον Γιώργο Φραντζή όπως κάνουμε εμείς κάθε χρόνο.
 ΑN έφτιαχναν μια χάρτινη Αγία Σοφία που δεν θα είχε μιναρέδες αλλά Σταυρό.
 ΑΝ έκαιγαν λιβάνι και έψαλλαν ύμνους, θα μας άρεσε;
 Ασφαλώς δεν θα μας άρεσε και θα ξεσηκώναμε τον κόσμο, μέχρι που θα ανακαλούσαμε πίσω τον πρέσβη μας από την Ελλάδα.
 Τότε, γιατί το κάνετε εσείς αυτό, κάθε χρόνο;
 Πέρασαν 556 χρόνια και γιορτάζετε (την Άλωση) σαν να έγινε χθές; Γιατί κάθε χρόνο τέτοια εποχή (με αυτές τις γιορτές που κάνετε) διακηρύσσετε σε όλο τον κόσμο ότι: αυτά τα μέρη δεν ήταν δικά μας, ήρθαμε εκ των υστέρων και τα πήραμε με τη βία.
 Άραγε για ποιο λόγο αναμοχλεύετε μια υπόθεση 6 αιώνων;
 Μήπως στο υποσυνείδητό σας υπάρχει ο φόβος ότι η Πόλη κάποια μέρα θα δοθεί πίσω;
 Μην φοβάστε, δεν υπάρχει αυτό που λένε μερικοί ηλίθιοι της Εργκενεκόν περί όρων του 1919.
 Μη φοβάστε, τα 9 εκατομμύρια Ελλήνων δεν μπορούν να πάρουν την πόλη των 12 εκατομμυρίων και αν ακόμα την πάρουν δεν μπορούν να την κατοικήσουν.
 Κι οι δικοί μας που γιορτάζουν την Άλωση είναι μια χούφτα φανατικοί, μόνο που η φωνή τους ακούγεται δύσκολα.
 Ρε σεις, αν μας πούνε ότι λεηλατούσαμε την Πόλη τρεις μέρες και τρεις νύχτες συνεχώς, τι θα απαντήσουμε;
 Θα υπερασπιστούμε τον εαυτό μας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ή θα αφήσουμε το θέμα στους ιστορικούς;
 Αντί να περηφανευόμαστε με τις πόλεις που κατακτήσαμε, ας περηφανευτούμε γι’ αυτές που ιδρύσαμε, αν υπάρχουν. Αλλά δεν υπάρχουν.
 Όλη η Ανατολή είναι περιοχή με την βία κατακτημένη...
 Ακόμα και το όνομα της Ανατολίας δεν είναι αυτό που πιστεύουν (ana=μάνα, dolu=γεμάτη) αλλά προέρχεται από την ελληνική λέξη, η Ανατολή.
 Ακόμα και η ονομασία της Ισταμπούλ δεν είναι όπως μας λεει ο Evliya Çelebi «εκεί όπου υπερτερεί το Ισλάμ» τραβώντας τη λέξη από τα μαλλιά, αλλά προέρχεται από το «εις την Πόλιν».
 Εντάξει, λοιπόν, έχει καλώς, εγκατασταθήκαμε μόνιμα, τερματίσαμε τη νομαδική ζωή γι’ αυτό και ας συνεχίζει να αγοράζει ο λαός μας πέντε - πέντε τα διαμερίσματα. Κανείς δεν μπορεί να μας κουνήσει, ηρεμήστε επιτέλους.
 Οι χωριάτες μας ας αρκεστούν στο να δολοφονούν την Κωνσταντινούπολη, δεν χρειάζονται όμως τόσες φανφάρες...».


Εκείνος που θα θρηνήσει σήμερα την Πόλη με το Μαρμαρωμένο Βασιλιά, δεν αρκεί να κατέχεται από ύψιστη συγκίνηση προς τις αξίες του Ευρωπαϊκού πολιτισμού ή από ρίγη εθνικής μνήμης, αλλά θα πρέπει να διαθέτει και το ταλέντο, για να μπορέσει να αδειάσει τη λίμνη της συγκίνησης, που πλημμυρίζει την ψυχή του κάθε Έλληνα, όταν αγκιστρωθεί από τη σαγήνη της Βασιλεύουσας, το θρύλο του τελευταίου Έλληνα αυτοκράτορα και τον επί σειρές αιώνων πολικό αστέρα του Γένους, την Αγία Σοφία. 
 Η Άλωση δεν ήταν άλωση μιας κάποιας πόλης, ήταν η άλωση της Πόλης που ήταν μήτρα της ελληνικής αυτοκρατορίας και που στη μνήμη μας, επέζησε και διασώθηκε από τον αφανισμό, το Γένος. 

 Στέφαν Στβάιχ - Μεγάλες ώρες της ανθρωπότητας



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου