Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2012

Στον βράχο της Μονεμβασίας









Η Μονεμβασία είναι μία ιστορική πόλη του ν. Λακωνίας, της επαρχίας Επιδαύρου Λιμηράς, στα Ν. του Αργολικού κόλπου.
Χτισμένη πάνω σε μία μικρή χερσόνησο, μήκους 1 χλμ, που όμως τώρα είναι νησάκι, καθώς ο στενός λαιμός, που τη συνέδεε με την ξηρά αποκόπηκε πριν από πολλούς αιώνες.
Η πόλη έχει δηλαδή, μόνο μία είσοδο, γεγονός το οποίο της έδωσε και το όνομα της. Μόνη εμβασία.
Χτίστηκε από το Βυζαντινό Αυτοκράτορα Μαυρίκιο.








Το περίφημο κάστρο της χρησίμευε ως καταφύγιο κατά τη διάρκεια επιδρομών Αράβων και Σλάβων. Δέχτηκε πολλές επιδρομές, που απέκρουσε αποτελεσματικά. Κατά τη διάρκεια της Δ΄ Σταυροφορίας η Μονεμβασία ήταν η μόνη πόλη της Πελοποννήσου που αντιστάθηκε αποτελεσματικά.
Μνημεία της περιοχής που προκαλούν το ενδιαφέρον είναι:
τα ερείπια του Μεγάρου του Ενετού Προβλεπτή Σεβαστιανού Ρενιέρη, ο λαμπρός Βυζαντινός Ναός της Αγ. Σοφίας, που χρονολογείται από τον 12ο αιώνα και που αρχιτεκτονικά μοιάζει με το ναό της Μονής του Δαφνίου.





Ο μητροπολιτικός ναός Ελκόμενος, με την περίφημη εικόνα του Χριστού "Ελκομένου επί του Σταυρού", η Παναγία η Χρυσαφίτισσα , πολλοί άλλοι ναοί καθώς και τα περιώνυμα τείχη με την αρχαιότατη γέφυρα της περιοχής.



Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2012

Σκληρό να ζεις με το όνειρο






Κωνσταντίνος Πάνος - Σκληρό να ζεις με το όνειρο (Ποιήματα)


Ο ύμνος των ρομαντικών

Είδη υπό εξαφάνιση για τους πολλούς μοιραίοι
και των τρελών Μοικανών πρώτοι και τελευταίοι.
Ρομαντικοί κι αγωνιστές του κόσμου τα αγρίμια
Λάμπουν από χιλιόμετρα και κίνητρα έχουν τίμια.

Εξόριστοι στη θάλασσα στα μέσα του χειμώνα
γιατί κλέψαν την τρίαινα από τον Ποσειδώνα.
Χαμόγελο το όπλο τους στην κάθε καταιγίδα
και όλο ψάχνουν για να βρουν αληθινή πατρίδα.



Στεφανηφόροι

Στεφανηφόροι αθλητές,
μ'αγάπη προχωράμε
με θάρρος και με προσευχές
μπροστά πάντα κοιτάμε.

Τί κι αν τα εμπόδια είναι πολλά
στο στίβο της ζωής μας;
Σημαία είναι ο Χριστός
ο Μέγας Λυτρωτής μας.






Ο Κωνσταντίνος Πάνος γεννήθηκε στα Τρίκαλα. Είναι απόφοιτος Παιδαγωγικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, ενώ παίζει κιθάρα και τραγουδά ερασιτεχνικά σε ελληνικά έντεχνα ροκ σχήματα.







Έχω μια διαίσθηση


Η διαίσθηση μοιάζει πολύ με τα όνειρα.
Είναι μία αίσθηση ότι γνωρίζουμε κάτι, δίχως να γνωρίζουμε το πως και το γιατί.
Προκύπτει ξαφνικά, χωρίς την παρεμβολή κάποιας λογικής σκέψης.
Πολλοί δυσπιστούν και την απορρίπτουν θεωρώντας την παραλογισμό.
Ωστόσο, ορίζεται ως η ικανότητα του ανθρώπου να συνθέτει τα συσσωρευμένα στο υποσυνείδητο του βιώματα, βγάζοντας συμπεράσματα από αυτά.
Παρουσιάζεται με ποικίλες μορφές.
Άλλοτε σαν τη φωνή ενός καλού φίλου που μας καθοδηγεί, θέλοντας να μας δείξει τον δρόμο, άλλοτε στέλνοντας ένα μήνυμα ως προαίσθημα (παρόρμηση), άλλοτε χρησιμοποιώντας τα λόγια ενός τρίτου ατόμου ή στέλνοντας κάποιο σημάδι (εικόνα) που θα προσπαθήσει να μας αποτρέψει από το να κάνουμε κάτι που θα μας βλάψει.
Οι περισσότερες πληροφορίες που συγκεντρώνουμε από την καθημερινότητα μας, άλλωστε είναι ασυνείδητες.
Γνωρίζουμε πολλά περισσότερα από όσα συνειδητοποιούμε!

Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2012

Οι πρωθυπουργοί, δεν πάνε φυλακή








Οι πρωθυπουργοί δεν πάνε φυλακή μόνο πάνε σπίτια τους, υποστήριξε πριν χρόνια ο Κωνσταντίνος Καραμανλής.
Οι Έλληνες, Πρωθυπουργοί και Υπουργοί θα προσθέταμε εμείς δεν πάνε φυλακή, γιατί σε άλλα μήκη και πλάτη του πλανήτη γη, πάνε.
Ούτε σπίτια τους δείχνουν διατεθειμένοι να γυρίσουν, παρά βαρυπενθούντες διοργανώνουν κάποιο ταξιδάκι, πνίγοντας τη θλίψη τους, σε διεθνή συνέδρια και οργανώσεις.


Ενώ η Ελλάδα συγκλονίζεται και νοσεί εξαιτίας της ανηθικότητας και της έλλειψης ικανοτήτων των πολιτικών αρχόντων, κανείς δε φαίνεται να οδηγείται υπόλογος στη δικαιοσύνη.
Πότε θα αποκατασταθεί η αδικία που διαπράττεται εις βάρος του ελληνικού έθνους;
Πότε θα πάψουν να προφυλακίζουν, μόνο τα όπλα που σκοτώνουν τον Έλληνα και όχι τα πρόσωπα που πάτησαν τη σκανδάλη;


Η επιβίωση, η ποιότητα ζωής, η επιτυχημένη ολοκλήρωση της ατομικότητας κάθε Έλληνα πολίτη, το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης μας γενικά, πλήττεται από τη δύναμη, που οι δικοί μας πολιτικάντηδες τόσο απλόχερα δώρισαν στα πανίσχυρα τοκογλυφικά οικονομικά κέντρα, που αποφασίζουν με μεγάλο κυνισμό το μέλλον μας.


Η μακρόχρονη πορεία της ελληνικής ιστορίας, διδάσκει ότι ο Έλληνας μάχεται πάντα και υπερασπίζεται την ελευθερία του, μέσα από τον ανθρωποκεντρικό του πολιτισμό.
Καλλιεργώντας την αρετή, το θάρρος, την υπευθυνότητα, θα ζητήσει το αυτονόητο.
Να οδηγηθούν οι υπεύθυνοι ενώπιον της δικαιοσύνης.



Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2012

Fetih, 1453 πράσινα άλογα σωβινιστών








Η Ελλάδα έχει αποτελέσει πολλάκις πηγή έμπνευσης και δημιουργίας με την ιστορία και τον πολιτισμό της, σε δεκάδες Χολιγουντιανές ταινίες που αναφέρονται στη μυθολογία και τον ηρωισμό αρχαίων και νεώτερων Ελλήνων.
 Ποτέ δεν έχουμε δει όμως τη Μέκκα του θεάματος να συνταιριάζει την Τουρκία, σε ανάλογες παραγωγές.
 Έτσι οι φίλοι και μόλις ελάχιστων αιώνων γείτονες Τούρκοι, ετοίμασαν ταινία δικής τους παραγωγής με θέμα την Άλωση της Πόλης, προϋπολογισμού 17 εκ δολαρίων, η οποία ετοιμάζεται να βγει στις αίθουσες πολλών χωρών τον επόμενο μήνα.

 Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι πράγματι, κατέβαλλαν μεγάλη προσπάθεια και κυρίως φαντασία, παρουσιάζοντας ένα ιστορικό γεγονός κατά το δοκούν.
Εκθειάζοντας δηλαδή την Οθωμανική υπεροχή και ανωτερότητα ενώ στην πλοκή του έργου οι έμφοβοι Έλληνες υπερασπιστές της Πόλης, δίνουν ρεσιτάλ ανανδρίας και φαυλότητας.
 Δεν ξέρουμε αν καταφέρει να κερδίσει όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας στην επόμενη απονομή, των ανάλογων βραβείων.
 Με βεβαιότητα όμως, κερδίζει το χρυσό αγαλματίδιο της υποκρισίας και της προπαγάνδας. Βέβαια υπάρχει πάντα και η ελπίδα των χρυσών βατόμουρων!

 Ίσως θα έπρεπε να ξαναθυμηθούν το άρθρο του Τούρκου αρθρογράφου Ενγκίν Αρντίτς, που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Sabah» και αναφέρεται στην Άλωση της Πόλης και στους σχετικούς εορτασμούς που επαναλαμβάνονται κάθε χρόνο στην επέτειο της πτώσης.

 «..Τούρκοι συμπατριώτες μου, σταματήστε πια τις φανφάρες και τις γιορτές για την Άλωση. Είναι πολλή η βία που εμπνεύσαμε στην Ανατολή με τις ανάλογες εκδηλώσεις.
 ΑΝ οργανωνόταν στην Αθήνα ένα συνέδριο με θέμα «θα πάρουμε πίσω την Πόλη».
 ΑΝ έφτιαχναν μια μακέτα με τα τείχη της Πόλης και τους στρατιώτες με τις πανοπλίες τους να επιτίθενται, όπως κάνουμε εμείς κάθε χρόνο.
 ΑΝ ένας τύπος ντυμένος όπως ο περίφημος Έλληνας νικηφόρος και σχεδόν μυθικός Διγενής Ακρίτας, έπιανε τον δικό μας Ulubatli Hasan και τον γκρέμιζε χάμο.
 ΑΝ αίφνης έμπαινε στην Πόλη πάνω σε ένα λευκό άλογο κάποιος, ντυμένος αυτοκράτορας Κωνσταντίνος, που θα είχε δίπλα του δήθεν τον Λουκά Νοταρά και τον Γιώργο Φραντζή όπως κάνουμε εμείς κάθε χρόνο.
 ΑN έφτιαχναν μια χάρτινη Αγία Σοφία που δεν θα είχε μιναρέδες αλλά Σταυρό.
 ΑΝ έκαιγαν λιβάνι και έψαλλαν ύμνους, θα μας άρεσε;
 Ασφαλώς δεν θα μας άρεσε και θα ξεσηκώναμε τον κόσμο, μέχρι που θα ανακαλούσαμε πίσω τον πρέσβη μας από την Ελλάδα.
 Τότε, γιατί το κάνετε εσείς αυτό, κάθε χρόνο;
 Πέρασαν 556 χρόνια και γιορτάζετε (την Άλωση) σαν να έγινε χθές; Γιατί κάθε χρόνο τέτοια εποχή (με αυτές τις γιορτές που κάνετε) διακηρύσσετε σε όλο τον κόσμο ότι: αυτά τα μέρη δεν ήταν δικά μας, ήρθαμε εκ των υστέρων και τα πήραμε με τη βία.
 Άραγε για ποιο λόγο αναμοχλεύετε μια υπόθεση 6 αιώνων;
 Μήπως στο υποσυνείδητό σας υπάρχει ο φόβος ότι η Πόλη κάποια μέρα θα δοθεί πίσω;
 Μην φοβάστε, δεν υπάρχει αυτό που λένε μερικοί ηλίθιοι της Εργκενεκόν περί όρων του 1919.
 Μη φοβάστε, τα 9 εκατομμύρια Ελλήνων δεν μπορούν να πάρουν την πόλη των 12 εκατομμυρίων και αν ακόμα την πάρουν δεν μπορούν να την κατοικήσουν.
 Κι οι δικοί μας που γιορτάζουν την Άλωση είναι μια χούφτα φανατικοί, μόνο που η φωνή τους ακούγεται δύσκολα.
 Ρε σεις, αν μας πούνε ότι λεηλατούσαμε την Πόλη τρεις μέρες και τρεις νύχτες συνεχώς, τι θα απαντήσουμε;
 Θα υπερασπιστούμε τον εαυτό μας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ή θα αφήσουμε το θέμα στους ιστορικούς;
 Αντί να περηφανευόμαστε με τις πόλεις που κατακτήσαμε, ας περηφανευτούμε γι’ αυτές που ιδρύσαμε, αν υπάρχουν. Αλλά δεν υπάρχουν.
 Όλη η Ανατολή είναι περιοχή με την βία κατακτημένη...
 Ακόμα και το όνομα της Ανατολίας δεν είναι αυτό που πιστεύουν (ana=μάνα, dolu=γεμάτη) αλλά προέρχεται από την ελληνική λέξη, η Ανατολή.
 Ακόμα και η ονομασία της Ισταμπούλ δεν είναι όπως μας λεει ο Evliya Çelebi «εκεί όπου υπερτερεί το Ισλάμ» τραβώντας τη λέξη από τα μαλλιά, αλλά προέρχεται από το «εις την Πόλιν».
 Εντάξει, λοιπόν, έχει καλώς, εγκατασταθήκαμε μόνιμα, τερματίσαμε τη νομαδική ζωή γι’ αυτό και ας συνεχίζει να αγοράζει ο λαός μας πέντε - πέντε τα διαμερίσματα. Κανείς δεν μπορεί να μας κουνήσει, ηρεμήστε επιτέλους.
 Οι χωριάτες μας ας αρκεστούν στο να δολοφονούν την Κωνσταντινούπολη, δεν χρειάζονται όμως τόσες φανφάρες...».


Εκείνος που θα θρηνήσει σήμερα την Πόλη με το Μαρμαρωμένο Βασιλιά, δεν αρκεί να κατέχεται από ύψιστη συγκίνηση προς τις αξίες του Ευρωπαϊκού πολιτισμού ή από ρίγη εθνικής μνήμης, αλλά θα πρέπει να διαθέτει και το ταλέντο, για να μπορέσει να αδειάσει τη λίμνη της συγκίνησης, που πλημμυρίζει την ψυχή του κάθε Έλληνα, όταν αγκιστρωθεί από τη σαγήνη της Βασιλεύουσας, το θρύλο του τελευταίου Έλληνα αυτοκράτορα και τον επί σειρές αιώνων πολικό αστέρα του Γένους, την Αγία Σοφία. 
 Η Άλωση δεν ήταν άλωση μιας κάποιας πόλης, ήταν η άλωση της Πόλης που ήταν μήτρα της ελληνικής αυτοκρατορίας και που στη μνήμη μας, επέζησε και διασώθηκε από τον αφανισμό, το Γένος. 

 Στέφαν Στβάιχ - Μεγάλες ώρες της ανθρωπότητας



Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2012

Epitaph of Seikilos - Music of ancient Greece..









Epitaph of Seikilos - Music of ancient Greece.
Performed by Halaris Christodoulos.
Seikilos, lyric poet and musian, devoted it to his wife, Euterpe, on a small round marble stele, dating from the 2nd century BC.
The premier, integrated music composition , has been discovered so far, global !



«Οσον ζής φαίνου, μηδέν όλως σύ λυπού, προς ολίγον εστί το ζήν, το τέλος ο χρόνος απαιτεί».
As long as you live, «shine», dont be sad, life is short, time leads to the end.



Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2012

Η Πομπηΐα του Αιγαίου









Ο Πλάτωνας στον Τίμαιο και Κριτία, αναφέρεται σε μία νήσο μεγαλύτερη από την Ασία και τη Λιβύη μαζί, την Ατλαντίδα.
Σε αυτή, δηλώνει ότι δημιουργήθηκε μία μεγάλη και θαυμαστή δύναμη που κυριάρχησε σε πολλά άλλα νησιά και ηπειρωτικά μέρη, προτού καταστραφεί από κατακλυσμό που έστειλε ο Θεός Δίας, λόγω της πλεονεξίας και της διαφθοράς των κατοίκων της.



Πολυάριθμες ετερόκλητες υποθέσεις και αντιπαραθέσεις, έχουν γραφτεί κατά καιρούς για τη θέση της καταποντισμένης μυθικής πλέον νήσου.
Μερικοί ερευνητές τοποθετούν την Ατλαντίδα κάπου στις Αζόρες, άλλοι θεωρούν ότι η νήσος, αναφέρεται στην Αμερική ή τη Σκανδιναβική χερσόνησο, άλλοι την ταύτισαν με τον παγωμένο Βόρειο Πόλο.






Μία πολύ ενδιαφέρουσα αναφορά είναι ότι ο Πλάτωνας εμπνεύστηκε τα λεγόμενα του από γεγονότα που συνέβησαν μέσα στους κόλπους της ελληνικής γης, οδηγώντας στη διατύπωση μιας πιο ρεαλιστικής υπόθεσης, ταυτίζοντας την Ατλαντίδα με τη Θήρα! 


Γεγονός είναι ότι στην ηφαιστειογενή αυτή περιοχή, έλαβε χώρα μία βιβλική έκρηξη που κάλυψε τα πάντα με λάβα, ενώ ένα παλιρροϊκό κύμα συνέχισε τη βίαια καταστροφή φθάνοντας στις ακτές της Κρήτης και της Μικράς Ασίας.
Οι πρώτες αρχαιολογικές έρευνες, που ανάγονται στα τέλη της δεκαετίας του 1960, χαρακτήρισαν το νησί ως την Πομπηΐα του Αιγαίου.







Ατλαντίδα ή όχι, το ηλιοβασίλεμα στα σκουρόχρωμα νερά της αρχαίας Θήρας μαγεύουν εκατομμύρια επισκέπτες, κατατάσσοντας το νησί σε έναν από τους πιο αγαπημένους τουριστικούς προορισμούς στον πλανήτη!





Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2012

Η δύναμη της ενθαλπίας








Με τον όρο ενθαλπία, εννοούμε τη γνώση και τη μνήμη του οργανισμού να γυρνά τη νιότη πίσω, ακριβώς αντίθετα δηλαδή απ' ότι κάνει υποκύπτοντας στη φθορά.

Η κβαντική ιατρική επιμένει, ερευνώντας συνδυασμούς δεδομένων, μηνυμάτων και πληροφοριών καθώς και τους συγκεκριμένους μηχανισμούς που βοηθούν τους ανθρώπους να καταφέρουν, ότι έως σήμερα φαντάζει αδιανόητο.

Νευροψυχίατροι και ψυχονευροανοσολόγοι θυμίζουν ότι πρώτο βήμα είναι, να το πιστέψουμε!

Έρευνες ανίχνευσης των δυνατοτήτων του εγκεφάλου για την θεραπεία παραδείγματος χάρη του πόνου αποδεικνύουν ότι, παρατηρώντας το υγιές χέρι στον καθρέφτη, γιατρεύουμε το άλλο, που μας πονάει.

Είτε συμμεριζόμαστε είτε όχι την άποψη των επιστημών, δικαιούμαστε τουλάχιστον ως κοινοί θνητοί να αρχίσουμε να πιστεύουμε στον έλεγχο του νου.

Τώρα, απλά το επιβεβαιώνει και η επιστήμη!