Κυριακή, 24 Μαρτίου 2013

Κι αν πέσω, θα ξανασηκωθώ..









Ο Θεός μάς φέρνει σε κάποια περίοδο δύσκολη με αποτυχημένα σχέδια και ματαιωμένες προσπάθειες και προξενεί μία ξαφνική παύση στο χορωδιακό ύμνο της ζωής μας, αλλά μη στενοχωριόμαστε.
Σε τούτες της παύσεις ετοιμάζει Ο Θεός την πιο γλυκοτόνιστη μελωδία της χαράς.


ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ







Η πρώτη Κυριακή της Μεγάλης Σαρακοστής έχει καθιερωθεί από την Εκκλησία, εις ανάμνηση  της επαναφοράς των εικόνων, ως Κυριακή της Ορθοδοξίας ή Κυριακή της Αναστηλώσεως των Αγίων Εικόνων. 

Κατά τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες οι εικόνες θεωρούνταν ως είδωλα και καταδιώκονταν συστηματικά. 
Δεκτές υπήρξαν μόνο μερικές συμβολικές παραστάσεις, χαραγμένες συνήθως στα χαρακώματα κατακομβών την περίοδο των διωγμών.
Την εποχή του Μεγάλου Κωνσταντίνου αρχίζει η απεικόνιση του Σταυρού, ακολουθώντας των Αποστόλων, της Παναγίας, Του Χριστού και όλων των Αγίων.


Τον 8ο και 9ο αιώνα, ο λαός κινούμενος από αμάθεια και ο μοναχικός κλήρος φλεγόμενος από θρησκευτικό ζήλο παρανοεί την ορθή διδασκαλία της Εκκλησίας, λατρεύοντας και προσκυνώντας αντί απλά να τιμά τις εικόνες.


Η δυναστεία των Ισαύρων στρέφεται εναντίων των αγίων εικόνων, διατάσσοντας την παύση της προσκύνησης τους και απομακρύνοντας τες από τους ναούς.
Η διαταγή αυτή εξοργίζει τους πιστούς και δημιουργεί δύο παρατάξεις, τους εικονομάχους και τους εικονόφιλους.
Η διαμάχη αυτή τελειώνει οριστικά το 842 και με μία τοπική σύνοδο της αυτοκράτειρας Θεοδώρας επαναφέρεται σε ισχύ οι αποφάσεις της Ζ΄Οικουμενικής Συνόδου, θέτοντας τις εικόνες ως απεικονίσεις άγιων προσώπων και τοποθετώντας τες ως λατρευτικά σύμβολα μόνιμα στους ναούς.






Πέμπτη, 21 Μαρτίου 2013

Όταν πέφτουν οι μάσκες









Δεν είναι δυνατόν να καταλάβεις τον άνθρωπο από την πρώτη ματιά. Τις αρετές συνήθως σκεπάζει το πέπλο της σεμνότητας, ενώ τα ελαττώματα φοράνε τη μάσκα της υποκρισίας. ( Ζαν ντε λα Μπριγιέρ)






Ο υποκριτής πάντα περιφρονεί αυτούς που εξαπατά..




Νηστεύοντας στην Ορθοδοξία






Η λέξη νηστεία στη θρησκευτική ορολογία σημαίνει την αποχή από ορισμένες τροφές, που η Εκκλησία επιβάλλει σε συγκεκριμένες ημέρες.
Έχει σκοπό ηθικό, να εξευγενίσει την ψυχή, να καθαρίσει τους λογισμούς, να επικεντρώσει τις καρδιές στην προσευχή ώστε να οδηγήσει την ανθρώπινη υπόσταση στη Θεία Χάρη Του Θεού.

Μέρες νηστείας είναι:

Η μεγάλη Σαρακοστή, αρχίζοντας από τη Καθαρά Δευτέρα και τελειώνει το Μεγάλο Σάββατο, προετοιμάζοντας τους πιστούς για τη μεγαλύτερη εορτή της Χριστιανοσύνης, Το Άγιο Πάσχα.

Η Σαρακοστή των Χριστουγέννων που διαρκεί 40 ημέρες πριν τη γέννηση Του Θεανθρώπου.

Η νηστεία των Αγίων Αποστόλων.

Η νηστεία του Δεκαπενταύγουστου, 14 ημέρες πριν από την Κοίμηση της Θεοτόκου.

Κάθε Τετάρτη και Παρασκευή.

Στην Αποτομή της κεφαλής του Αγίου Προδρόμου.

Στις 14 Σεπτεμβρίου του Τιμίου Σταυρού.

Την παραμονή των Θεοφανίων.



Οι μοναχοί δε τις περισσότερες από τις μισές μέρες του χρόνου  ακολουθούν νηστεία.
Η διατροφή τους περιορίζεται στην κατανάλωση ελιών, ψωμιού, παξιμαδιών, ταχινιού, μουσκεμένων και αλάδωτων οσπρίων.


Τετάρτη, 13 Μαρτίου 2013

Μόρφωση και συμπεριφορά






Η μόρφωση κατά τον σπουδαίο φιλόσοφο Σωκράτη είναι θέμα συμπεριφοράς.

Θεωρεί μορφωμένο τον άνθρωπο που αντιμετωπίζει με γενναιότητα και λογική όλα τα γεγονότα, ελέγχει τις δυσάρεστες καταστάσεις αντί να ελέγχεται από αυτές, είναι έντιμος στις συνδιαλέξεις του, αντιμετωπίζει καλοπροαίρετα τους αντιπαθείς, δεν αφήνει τις αποτυχίες και τις ατυχίες να τον καταβάλλουν, ελέγχει τις απολαύσεις και δε φθείρεται από τις επιτυχίες και τη δόξα.

Δίνει δηλαδή βαρύτητα στη συναισθηματική νοημοσύνη και την κοινωνική συμπεριφορά χωρίς να θεωρεί τη συσσώρευση γνώσεων,  γνώμονα για το χαρακτηρισμό και το επίπεδο μόρφωσης ενός ατόμου.


Δευτέρα, 11 Μαρτίου 2013

Εκεί που κατοικεί Ο Θεός









Σκαρφαλωμένο στα 680μ. ανάμεσα σε απόκρημνα βουνά με ορίζοντα τους πελώριους βράχους των Μετεώρων βρίσκεται το μικρό  Μοναστήρι Κοιμήσεως της Θεοτόκου του Χρυσίνου.












Η Μονή ιδρύθηκε τον 14ο αιώνα, αποτελώντας ένα σπουδαίο μοναχικό και πνευματικό κέντρο με μεγάλη προσφορά σε όλους τους απελευθερωτικούς αγώνες του έθνους, παρόλα αυτά εγκαταλείφθηκε και μονάχα τα ερείπια που απέμειναν φανέρωναν την πρότερη της αίγλη.









Το Μοναστήρι αναστήθηκε τα τελευταία χρόνια μέσα από τον προσωπικό αγώνα  ενός εξαίρετου μοναχού που μετέτρεψε τα εγκαταλελειμμένα ερείπια σε ένα αξιοζήλευτο μοναστικό κέντρο με δεκάδες επισκέπτες που ευλαβικά έρχονται να προσκυνήσουν την Κυρά του Χρυσίνου.












Δευτέρα, 4 Μαρτίου 2013

Αντικρίζοντας τον Παρθενώνα






Το περικαλλέστερο οικοδόμημα της ελληνικής αρχαιότητας, το κορύφωμα της αρχιτεκτονικής και γλυπτικής χαρακτηρίζει τον Παρθενώνα.
Ναός αφιερωμένος στην Πολιάδα Αθηνά, κτισμένος καθαρά σε δωρικό ρυθμό με πεντελικό μάρμαρο, εκφράζει το υψηλότερο σημείο ακμής της αρχαίας Ελλάδας.


Θεμελιώθηκε στο Εκατόμπεδο, τον πρώτο ναό της Θεάς που κατέστρεψαν οι Πέρσες το 490 π.Χ
Η ονομασία Παρθενών επικράτησε μετά τον 4ο αιώνα π.Χ.
Δεν αποτελεί τον μεγαλύτερο αρχαίο ελληνικό ναό, η ομορφιά, η απλότητα και η τελειότητα του όμως είναι απαράμιλλες.
Η οικοδόμηση του αρχίζει το 447 και περατώνεται ύστερα από εννέα χρόνια, το 438 π.Χ Δύο αξεπέραστοι καλλιτέχνες σχεδιάζουν και εκτελούν το θαυμαστό αυτό έργο, ο Ικτίνος και ο Καλλικράτης κάτω από την εποπτεία του Φειδία.


Σε τί οφείλεται όμως η αρμονία των γραμμών και το θαυμάσιο αισθητικό αποτέλεσμα;





Επάνω στο ναό, δεν υπάρχει ευθεία γραμμή, ούτε κατακόρυφη ή οριζόντια.
Τίποτε δεν είναι μαθηματικά συμμετρικό, ακριβώς για να δημιουργείται το άψογο αυτό αποτέλεσμα, κατά τη θέα του συνόλου του μεγάλου οικοδομήματος.
Οι στυλοβάτες των μεγάλων πλευρών δεν είναι οριζόντιοι αλλά στο κέντρο υψώνονται μόλις 8 πόντους.
Οι κίονες στο μέσο του ύψους τους, έχουν μία ένταση και χωρίς να είναι κατακόρυφοι γέρνουν λίγο προς τα μέσα.

Ο χρόνος έφθειρε σημαντικά το μνημείο που άλλαξε πολλές φορές προορισμό. Έγινε στην αρχή ορθόδοξος χριστιανικός ναός, αργότερα γίνεται ο μητροπολιτικός ναός των Γάλλων δουκών ενώ την περίοδο της Τουρκοκρατίας μετατρέπεται σε τζαμί.
Το 1685 μία οβίδα του Μοροζίνι που κανονιοβολούσε την Αθήνα, πέφτει πάνω στον σηκό, που ήταν γεμάτος πυρίτιδα, προκαλώντας μία τεράστια έκρηξη καταστρέφει 14 κίονες και τον εσωτερικό τοίχο εκτός από τον οπισθόδομο.





Η φθορά του ναού συνεχίζεται όταν το 1803 ο Έλγιν ληστεύει τα γλυπτά, καταστρέφοντας τον εξαίρετο διάκοσμο.
Ό,τι απέμεινε περιμαζεύεται με τη φροντίδα των αρχαιολόγων και ο ναός αναστυλώνεται το 1939.


Η ανυπέρβλητη ομορφιά του Παρθενώνα αλλά και των άλλων μνημείων της Ακροπόλεως φαίνεται ότι συγκινεί περισσότερο επισκέπτες ξένων χωρών, παρά τους σύγχρονες Έλληνες που αδιαφορούν για αυτή.
Το μοναδικό αυτό μνημείο του αρχαίου ελληνικού μεγαλείου, αποτελεί προορισμό και όνειρο ζωής για πολλούς ταξιδιώτες που το συναντούν συγκινημένοι φτάνοντας στην Αθήνα από τα πέρατα του κόσμου.






Η εκπαίδευση στην αρχαία Ελλάδα







Στην κυρίως Ελλάδα, το σχολείο εμφανίζεται τον 7ο αιώνα π.Χ με τη μορφή της παλαίστρας για τα μικρότερα παιδιά και του γυμνασίου για τα μεγαλύτερα, που ήταν γήπεδα για τη σωματική αγωγή με κατάλληλες εγκαταστάσεις, όπου οι μαθητές κάτω από την επίβλεψη του «παιδοτρίβη», του γυμναστή δηλ. επιδίδονται σε διάφορα αγωνίσματα.


Στον κιθαριστή τα παιδιά διδάσκονταν μουσική και μαζί με αυτή και ποιήματα, προπάντων τα έπη του Ομήρου.
Αργότερα προστίθεται η διδασκαλία των γραμμάτων που γινόταν από τον γραμματιστή ή τον γραμματικό.


Στην ανώτερη βαθμίδα βρισκόταν το εφηβείο, το οποίο αρχικά υπήρξε ίδρυμα στρατιωτικής εκπαίδευσης νέων ηλικίας 18 και 19 ετών, σταδιακά όμως μετατρέπεται σε αυτό που σύγχρονα αποκαλούμε κολέγιο.
Αλλά και οι φιλοσοφικές σχολές, που αποτελούν τον πρόδρομο των σημερινών πανεπιστημίων.




Όλα ήταν ιδρύματα ιδιωτικού χαρακτήρα εκτός από την Κρήτη και τη Σπάρτη, όπου για την αγωγή των παιδιών φρόντιζε η πολιτεία.
Στους κλασικούς χρόνους αρχίζει να περιλαμβάνεται στις νομοθεσίες των πόλεων και νόμοι για την εκπαίδευση.
Την ελληνιστική εποχή τα σχολεία εξακολουθούν να είναι ιδιωτικά ή να συντηρούνται από διάφορες ομάδες ατόμων ή δωρεές πλουσίων ευγενών.